Barokowy obraz św. Katarzyny Aleksandryjskiej przedstawia młodą męczennicę w bogatym stroju dworskim. Święta ukazana jest z atrybutami swojej męki: u boku spoczywa koło zębate, na którym według legendy miała zostać torturowana, obok znajduje się miecz i gałązka palmy – symbole zwycięstwa i męczeństwa. Ciemna tonacja obrazu i pożółkły werniks ukrywały finezyjne światłocienie i delikatne modelowanie twarzy; płótno było osłabione i podziurawione, warstwa malarska spękana i odspojona, a drewniana rama nadwyrężona przez drewnojady.
Konserwacja malowidła miała na celu zatrzymanie procesu niszczenia oraz przywrócenie mu dawnych walorów artystycznych. Przed podjęciem prac wykonano pełną dokumentację i analizę technologiczno‑konserwatorską. Następnie płótno ostrożnie oczyszczono z brudu i długotrwale sczerniałego werniksu, usunięto wtórne przemalowania, skonsolidowano odspojone warstwy gruntu i farby oraz wzmocniono konstrukcję blejtramu. Ubytki zaprawy i warstwy malarskiej wypełniono kitami i podmalowano farbami konserwatorskimi, końcowo pokrywając obraz świeżą warstwą werniksu.
W ramach prac przeprowadzono:
- zdemontowanie obrazu z ramy oraz wykonanie szczegółowej dokumentacji fotograficznej i opisowej,
- oczyszczenie powierzchni malowidła z kurzu, brudu i pożółkłego werniksu oraz usunięcie wtórnych przemalowań,
- sklejenie i wzmocnienie osłabionego płótna oraz zdublowanie go na nowe płótno lniane,
- konsolidację odspojonych warstw gruntu i farby, uzupełnienie ubytków masą kitem i retusz farbami konserwatorskimi,
- dezynsekcję i konserwację drewnianej ramy oraz rekonstrukcję brakujących elementów snycerskich,
- zabezpieczenie powierzchni nowym werniksem i ponowne oprawienie dzieła.
