Kościół parafialny pw. św. Mikołaja w Wielu wzniesiono w latach 1904–1906, w miejscu dawnego XVIII-wiecznego kościoła drewnianego. Neobarokową, murowaną świątynię zaprojektował architekt Roger Sławski z Poznania. Wnętrze ozdobiono polichromią wykonaną przez malarzy: Władysława i Leona Drapiewskich oraz Nicolasa Brüchera. Artyści uznawani są za jednych z najbardziej znanych twórców ściennego malarstwa sakralnego I połowy XX wieku. Zasłynęli m.in. stworzeniem dekoracji malarskiej wnętrza Bazyliki Katedralnej Wniebowstąpienia Najświętszej Maryi Panny w Płocku. Polichromię w Wielu wykonano w latach 1911–1913 na nowych tynkach cementowo-wapiennych w technice farb mineralnych Keim’a.

Renowacja drewnianego skrzydła:

• - Czyszczenie i usuwanie starych powłok – po demontażu drzwi ze ściany usunięto zabrudzenia przy użyciu suchej pary i łagodnych detergentów. Stare warstwy farby i lakieru zmyto parą, łagodnymi środkami chemicznymi lub piaskowaniem, aby nie uszkodzić struktury drewna. Unikano agresywnych rozpuszczalników (acetonu czy ściernych preparatów), które mogłyby zniszczyć drewno
• - Uzupełnienia i wzmocnienia – po odsłonięciu surowego drewna wypełniono ubytki specjalną masą do drewna. Większe spękane elementy wzmocniono wkładkami z drewna tego samego gatunku. Dzięki temu konstrukcja skrzydeł znów jest stabilna. W miejscach zniszczonych ornamentów snycerskich wykonano rekonstrukcje na podstawie zachowanych fragmentó.
• - Impregnacja i wykończenie – oczyszczone drewno nasycono środkami zabezpieczającymi przed wilgocią i owadami. Zastosowano wysokiej jakości impregnaty i lakiery, które chronią przed warunkami atmosferycznymi, a jednocześnie podkreślają rysunek słojów. Barwa bejcy została dobrana tak, aby nawiązywać do pierwotnego wyglądu drzwi.



Konserwacja metalowych okuć

Wszystkie okucia – zawiasy, klamki, zamki oraz ozdobne kute taśmy – zdjęto i poddano konserwacji. Elementy żelazne oczyszczono z korozji mechanicznie i chemicznie, unikając kwasów czy acetonu . Następnie zostały one zabezpieczone antykorozyjnie, częściowo przyciemnione (patynowane), a ruchome części nasmarowano, by działały płynnie. Zardzewiałe lub uszkodzone okucia zastąpiono replikami wykonanymi według oryginałów; całkowitą wymianę elementów stosowano tylko tam, gdzie czyszczenie nie było możliwe.




Efekt końcowy

Po złożeniu skrzydeł i zamontowaniu okuć zabytkowe drzwi odzyskały dawny blask. Czytelne stały się snycerskie motywy roślinne i geometryczne, a kontrast między ciepłym kolorem drewna a czernią kutych okuć nawiązuje do pierwotnej estetyki. Dzięki starannemu czyszczeniu, wypełnieniu ubytków i ochronie powierzchni drzwi będą cieszyć oko przez wiele lat, spełniając zarówno funkcję użytkową, jak i reprezentacyjną.